ಒಂಟಿತನ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಭೌತಿಕವಾಗಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿರುವುದಲ್ಲ; ಅದು ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಆಳದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುವ ಒಂದು ಶೂನ್ಯತೆ. ಮಹಾಭಾರತದ ಕಾಲದ ಶರ್ಮಿಷ್ಠೆಯ ಮೌನ ಮತ್ತು ಇಂದಿನ ‘ಜೆನ್-ಜಿ’ ಪೀಳಿಗೆಯ ಅಂತರಾಳದ ತಲ್ಲಣಗಳನ್ನು ದಾರ್ಶನಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದಾಗ, ಮಾನವ ಸಂವೇದನೆಯ ನಿರಂತರ ಹೋರಾಟವೊಂದು ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಶರ್ಮಿಷ್ಠೆಯ ಪಾರ್ತದಲ್ಲಿ ಖ್ಯಾತ ಕಲಾವುದೆ ಉಮಾಶ್ರೀ
ಶರ್ಮಿಷ್ಠೆಯ ಒಂಟಿತನವು ಅಸ್ತಿತ್ವವಾದದ ಅತ್ಯಂತ ತೀವ್ರವಾದ ರೂಪವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ. ರಾಜಕುಮಾರಿಯಾಗಿದ್ದವಳು ದಾಸಿಯಾಗಿ ಬದಲಾದಾಗ, ಆಕೆ ಕೇವಲ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಥಾನಮಾನವನ್ನಷ್ಟೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ತನ್ನ ನೈಜ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಹಕ್ಕನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡಳು. ಯಯಾತಿಯ ಅರಮನೆಯು ಸರ್ವ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿದ್ದರೂ, ಶರ್ಮಿಷ್ಠೆಯ ಪಾಲಿಗೆ ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ‘ಭೌತಿಕ ಭ್ರಮೆ’ಯಾಗಿತ್ತು. ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಲ್ಲಿ, ನಿಜವಾದ ಒಂಟಿತನವು ವ್ಯಕ್ತಿಯು ತನ್ನ ಸುತ್ತಲಿನ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ‘ಅನ್ಯ’ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿತವಾದಾಗ ಜನ್ಮತಾಳುತ್ತದೆ. ಶರ್ಮಿಷ್ಠೆಗೆ ತನ್ನ ನೋವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಆಕೆಯ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಸತ್ಯಗಳು ಅರಮನೆಯ ನಿಯಮಗಳ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ದಮನಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು. ಆಕೆ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದು ಬಾಹ್ಯ ಏಕಾಂತವನ್ನಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಆತ್ಮದ ಆಳದಲ್ಲಿ ಘಟಿಸಿದ ವಿಮುಖತೆ ಅಥವಾ ಪರಕೀಯತಾ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು.
ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ಇಂದಿನ ಜೆನ್-ಜಿ ಪೀಳಿಗೆಯ ಒಂಟಿತನವು ಆಧುನಿಕೋತ್ತರ ಜಗತ್ತಿನ ಕೃತಕ ಸಂಪರ್ಕದ ಉಪ ಉತ್ಪನ್ನವಾಗಿದೆ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಮುಖೇನ ಇಡೀ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಕೈಬೆರಳ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಇರಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಈ ಪೀಳಿಗೆ, ತತ್ವಜ್ಞಾನಿ ಜೀನ್ ಬೌದ್ರಿಲಾರ್ಡ್ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ ‘ಹೈಪರ್-ರಿಯಾಲಿಟಿ’ ಅಥವಾ ವಾಸ್ತವದ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿದೆ. ಇನ್ಸ್ಟಾಗ್ರಾಮ್ ಅಥವಾ ಸ್ನ್ಯಾಪ್ಚಾಟ್ಗಳಂತಹ ಡಿಜಿಟಲ್ ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಚಿತ್ರಣಗಳು ಸತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದ ಭ್ರಮೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ‘ಫಾಲೋವರ್ಸ್’ ಮತ್ತು ‘ಲೈಕ್ಸ್’ಗಳಿದ್ದರೂ, ವ್ಯಕ್ತಿಯು ತನ್ನ ನೈಜ, ಅಪೂರ್ಣ ಮತ್ತು ದುರ್ಬಲ ರೂಪವನ್ನು ತೋರ್ಪಡಿಸಲು ಅಸಮರ್ಥನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಏಕೆಂದರೆ, ಈ ಡಿಜಿಟಲ್ ಸಮಾಜವು ಕೇವಲ ‘ಪರ್ಫೆಕ್ಟ್’ ಆಗಿರುವುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಆರಾಧಿಸುತ್ತದೆ. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಯುವಜನರು ತಾವೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಕೃತಕ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಭೀಕರವಾದ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಶೂನ್ಯತೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಹಾಗಾಗಿ, ಶರ್ಮಿಷ್ಠೆ ಮತ್ತು ಜೆನ್-ಜಿ ಪೀಳಿಗೆಯ ಒಂಟಿತನದ ನಡುವೆ ಒಂದು ಅದ್ಭುತವಾದ ದಾರ್ಶನಿಕ ಸಾಮ್ಯತೆಯಿದೆ. ಶರ್ಮಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಕಾಡಿದ್ದು ಅರಮನೆಯ ಗೋಡೆಗಳಾದರೆ, ಇಂದಿನ ಯುವಕರನ್ನು ಬಂಧಿಸಿರುವುದು ಸ್ಮಾರ್ಟ್ಫೋನ್ಗಳ ಗಾಜಿನ ಪರದೆಗಳು. ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ‘ಸುವರ್ಣ ಪಂಜರ’ಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಶರ್ಮಿಷ್ಠೆಯು ಅಂದಿನ ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೌನಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾದರೆ, ಇಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯು ಅತಿಯಾದ ಸಂವಹನದ ಗದ್ದಲದ ನಡುವೆಯೂ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಸಂವಾದವಿಲ್ಲದೆ ಮೌನಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗುತ್ತಿದೆ. ಬಾಹ್ಯ ಜಗತ್ತು ಎಷ್ಟು ವಿಸ್ತಾರವಾಗುತ್ತದೆಯೋ, ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಮಾನವನ ಆಂತರಿಕ ಜಗತ್ತು ಸಂಕುಚಿತಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಸಾರ್ವಕಾಲಿಕ ಸತ್ಯವನ್ನು ಈ ಉಭಯ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ನಮಗೆ ನೆನಪಿಸುತ್ತವೆ. ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಈ ಶೂನ್ಯತೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಪಡೆಯಬೇಕಾದರೆ, ಮನುಷ್ಯನು ಭೌತಿಕ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳ ಆಚೆಗೆ ನಿಂತು, ತನ್ನ ಅಂತರಾಳದೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಸಹಜೀವಿಗಳೊಂದಿಗೆ ನೈಜ ಹಾಗೂ ನಿಷ್ಕಪಟವಾದ ಆತ್ಮಾವಲೋಕನದ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
