ಮೌನದಲ್ಲಿ ಅರಳುವ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಮಹಾನಗರದ ಒಂಟಿತನ
‘ಧೋಬಿ ಘಾಟ್’ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯು ಸಿನೇಮೀಯ ಅಬ್ಬರದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದಲ್ಲ; ಅದು ಕಿಟಕಿಯ ಗಾಜಿನ ಮೇಲೆ ಬೀಳುವ ಮಳೆಹನಿಗಳಷ್ಟೇ ನಿಶ್ಯಬ್ದವಾದದ್ದು. ಇಲ್ಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಇಬ್ಬರು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ನಡುವಿನ ಆಕರ್ಷಣೆಯಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಒಬ್ಬರ ಒಂಟಿತನವನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ಮೌನ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ. ಮುಂಬೈನ ಈ ಬೃಹತ್ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಅನಾಮಧೇಯರು ಎಂಬ ಸತ್ಯ ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ, ಈ ಪಾತ್ರಗಳು ಪರಸ್ಪರರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆಯೇ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತವೆ.
ಅರುಣ್ ಮತ್ತು ಶಾಯ್ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಬೌದ್ಧಿಕ ಪ್ರೇಮವಿದ್ದರೆ, ಮುನ್ನಾ ಮತ್ತು ಶಾಯ್ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶವಾದ ಹಂಬಲವಿದೆ. ಮುನ್ನಾನ ಪ್ರೀತಿಯು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಾರುವ ಆಸೆಯಿದ್ದರೂ, ತನ್ನ ವಾಸ್ತವದ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಅರಿತಿರುವ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯನ ಮೌನ ರೋದನೆ. ಅವನು ಶಾಯ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ಅವಳ ಮೂಲಕ ತಾನು ಎಂದಿಗೂ ತಲುಪಲಾಗದ ಆ ಸುಂದರ ಜಗತ್ತನ್ನು ಕಾಣುವ ಪ್ರಯತ್ನ.
ಇನ್ನು ಯಾಸ್ಮಿನ್ ಪಾತ್ರ ಮತ್ತು ಅವಳ ವಿಡಿಯೋ ಡೈರಿಗಳು ಪ್ರೇಮದ ದೊಡ್ಡ ದುರಂತವನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತವೆ. ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತು ಈ ನಗರಕ್ಕೆ ಬಂದ ಜೀವವೊಂದು, ಇಲ್ಲಿನ ದ್ರೋಹಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗುವುದು ಹೃದಯ ಕಲಕುವಂತಿದೆ. ಅವಳ ಮಾತುಗಳು ಅರುಣ್ನ ಒಂಟಿ ಮನೆಯ ಗೋಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿದಾಗ, ಪ್ರೀತಿಯು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಹೇಗೆ ಜೀವಂತವಾಗಿಡಬಲ್ಲದೋ ಅಷ್ಟೇ ಬೇಗನೆ ಒಳಗಿನಿಂದ ಸಾಯಿಸಬಲ್ಲದು ಎಂಬ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ.
ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಸುಖವಲ್ಲ; ಅದು ಈ ನಗರದ ನಡುವೆ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ನೀಡುವ ‘ಭರವಸೆ’. ಇಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪಾತ್ರವೂ ತಾನು ಕಳೆದುಕೊಂಡದ್ದನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಶೂನ್ಯತೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ಅರುಣ್ನ ಬದುಕಿಗೆ ಶಾಯ್ ಒಂದು ಬಣ್ಣವಾದರೆ, ಶಾಯ್ನ ಕುತೂಹಲದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಮುನ್ನಾ ದಾರಿದೀಪವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದು ಕೇವಲ ನೆನಪುಗಳು ಮತ್ತು ಅರ್ಧಕ್ಕೇ ನಿಂತ ಭಾವನೆಗಳು ಮಾತ್ರ. ಹರಿಯುವ ನೀರಿನಂತೆ ಸಾಗುವ ಈ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹಿಡಿದಿಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಆ ಕ್ಷಣದ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬಹುದಷ್ಟೇ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಈ ಚಿತ್ರ ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ.
ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂವೇದನೆಗಳನ್ನ ಬಲ್ಲವರಿಗೆ Highly Recomended.
#dhobhighat
Masta